آقای من ؛ مولای غریب من ؛ ای مسافر بیابان های تنهایی ؛ مضطر فاطمه ؛ اسیر آل محمد(ص) ؛ پدر مهربان اهل عالم ؛
می خواهم غربتت را حكایت كنم ؛ غربتی كه دوازده قرن است ریشه دوانیده‌ ؛ غربتی كه اشك آسمان و زمین را جاری ساخته ؛ غربتی كه حتی برای برخی محبّانت، غریب و ناشناخته است؛ غربتی كه اجداد طاهرینت ، پیش از تولد تو بر آن گریسته‌اند. من از تصویر این غربت و غم ناتوانم.
از كجا آغاز كنم؟ از خود بگویم یا از دیگران؟ از آنانی بگویم كه خاطر شریفت را می آزارند ، از آنهایی كه دستان پدرانه و مهربانت را خونریز معرفی می كند؟ از آنها كه حتی دوستانت را از ظهورت می ترسانند؟
مولای من... گویی همه چیز ، دست به دست هم داده است تا شما در غربت بمانید.
از خود آغاز می كنم كه اگر هر كس از خود شروع كند ، امر فرج اصلاح خواهد شد.
می خواهم به سوی تو برگردم!
یقین دارم بر گذشته های پر از غفلتم كریمانه چشم می پوشی ؛ می دانم توبه‌ام را قبول می كنی و با آغوش باز مرا می پذیری ؛
می دانم در همان لحظه‌ها ، روزها و سال‌های غفلت هم ، برایم دعا می كردی .
من از تو گریزان بودم ؛ اما تو هم چون پدری مهربان دورادور مرا زیر نظر داشتی. . . العفو . . . العفو . . .
بیایید اندكی فكر كنیم !
آیا تاكنون به غربت امام زمان اندیشیده یا اصلاً فكر كرده‌ایم ؟
ناآگاهی از غربت امام عصر (عج) یا باور نداشتن غربت آن جناب ، یا غفلت از این غربت ، اولین وجه از غریبی امام زمان است.
مولای من ؛ ارزو داشتم مرا عبدالمهدی می‌نامیدند.
دوست داشتم از همان اول ، اذان عشق تو را در گوشم زمزمه كرده بودند.
ای كاش از ابتدا مرا برای تو نذر كرده ، حلقه‌ی غلامی‌ات را بر گوشم افكنده بودند !
ای كاش كامم را با نام تو بر می‌داشتند و حرز تو را همراهم می‌كردند !
مهدی جانم! دوست داشتم با نام نامی تو زبان باز می‌كردم ، ای كاش آن اوایل كه زبان گشودم ، نزدیكانم ، مرا به گفتن « یا مهدی » وامی‌داشتند !
ای كاش مهد كودكم ، مهد آشنایی با تو بود . كاشكی در كلاس اول دبستان ، آموزگارم ، الفبای عشق تو را به من یاد می‌داد و نام زیبای تو را ، سرمشق دفترچه‌ی تكلیفم قرار می‌داد.
در دوره‌ی راهنمایی ، هیچ‌كس مرا به خیمه‌ی سبز تو راهنمایی نكرد.
در سال‌های دبیرستان ، كسی مرا با تو ، كه قطب عالم امكان هستی ، پیوند نزد.
وقتی برای كنكور درس می‌خواندم ، كسی مرا برای ثبت‌نام در دانشگاه معرفت و محبت امام زمان (ع) تشویق نكرد . كسی برایم تبیین نكرد كه معرفت امام نیز مراتب دارد و خیلی‌ها تا اخر عمر در همان دوران طفولیت و مهد كودك خویش در جا می‌زنند.
پس از فراغت از تحصیل نیز ، اداره‌ی زندگی و دغدغه‌ی معاش ، مجالی برای فكركردن راجع به تو برایم باقی نگذاشت !
مولای مهربانم ؛ محبوب دلم ؛

کلامم را با چشم دل بخوان که ببینی آن را با آب زلالی از جنس اشک نوشته ام . آن را بخوان که حدیثی از فراق تو ست. آن را بخوان وبدان که از خود توان نوشتن نداشتم .

یادم است که میگفتی باید به آنجایی که لایق آنیم ، یعنی بهشت برین دست یابیم . اما میدانی که بی تو یافتن مسیر بهشت چقدر دشوار است . آخر نشان آن را از که بپرسم که خود ره گم کرده نباشد و از که بپرسم در حالی که هیچ راه شناسی نمی یابم ودر این سرای بی کسی تنها خود را میبینم بی تو و تنها و نمی دانم بعد از تو چه کسی با لبخندش مرا به سوی خدا خواهد خواند و چه کسی با نگاهش قلبم را آرام خواهد کرد که مهدی (عج) می آید . دیگر چه کسی عصا زنان راه نماز را نشانم خواهد داد . دیگر چه کسی با قطرات اشکش بذر حب مولا را در دلم خواهد کاشت .

کاش بودی ودستم را می گرفتی یا شاید ای کاش من بودم در آن مسیری که تو در آن قدم بر می داشتی . ولی افسوس که آن راه را گم کرده ام ، همان راهی که تونشانم دادی ، راه بهشت را می گویم ، همان بهشت گم شده .

یادت هست آن روزی را که رفتی ، من در کجای این مسیر بودم ، حال آرزو دارم همان جا مانده بودم تا لااقل راه را گم نکرده بودم . اما میدانم که نمی توان در یک جا ماند وباید رفت واز این روست که به امید خدا به خود جرئت حرکت دادم و می دانم آن را به مدد تو خواهم یافت